7 stycznia 2020

EU07-323 (Skala H0)

EU07 najpopularniejsza w Polsce seria normalnotorowych uniwersalnych lokomotyw elektrycznych, głównie wykorzystywanych do przewozów pasażerskich. Wyprodukowana w polskich zakładach Pafawag we Wrocławiu oraz HCP w Poznaniu na angielskiej licencji English Electric na podstawie dokumentacji lokomotywy EU06 w latach 1964–1974 i 1983-1992. EU07 ma kabiny na obu czołach lokomotywy oraz gniazda sterowania ukrotnionego, dzięki czemu możliwe jest prowadzenie dwóch sprzęgniętych lokomotyw tego samego typu sterując obiema lokomotywami z pierwszej kabiny.

Lokomotywy zaprojektowane były do prowadzenia pociągów pośpiesznych o masie do 700 Mg z szybkością maksymalną 125 km/h albo lekkich pociągów towarowych o masie do 2000 Mg, z szybkością maksymalną 70 km/h, stąd ich uniwersalny charakter (EU – czyli elektryczna, uniwersalna).





6 stycznia 2020

EU47-005 (Skala H0)

EU47 to oznaczenie lokomotyw TRAXX P160DC eksploatowanych przez Koleje Mazowieckie. Oznaczenie to jest jednak błędne, ponieważ te lokomotywy nie są wielosystemowe oraz uniwersalne. Ma tylko nawiązywać do tradycyjnych oznaczeń PKP. KM zamówiły 11 takich lokomotyw, które skutecznie wyparły lokomotywy EU07. Prowadzą one pociągi zmiennokierunkowe zestawione z wagonów piętrowych i wagonu sterowniczego. Lokomotywy EU47 noszą nazwę Hetman, nazwa została wybrana w drodze konkursu. Każda lokomotywa ma swojego patrona, a dokładniej postać historyczną pełniącą funkcję hetmana wielkiego koronnego lub litewskiego. Pudła i ramy wózków, części lokomotyw produkowane są w zakładach Bombardiera we Wrocławiu w Polsce.




1 stycznia 2020

BR232-448 (Skala H0)

Lokomotywa spalinowa produkowana w Fabryce Lokomotyw im. „Rewolucji Październikowej” w Woroszyłowgradzie (ZSRR, obecnie Ługańsk, Ukraina)

W połowie lat sześćdziesiątych XX wieku Wschodnioniemieckie koleje państwowe postanowiły zastąpić lokomotywy parowe lokomotywami spalinowymi. W wyniku porozumień z Radą Wzajemnej Pomocy Gospodarczej Niemcy Wschodnie zamówiły lokomotywy z przekładnią elektryczną do prowadzenia pociągów towarowych i osobowych.

Po zjednoczeniu Niemiec wiele tych lokomotyw spalinowych zostało sprzedanych prywatnym przewoźnikom m.in. firmie Cargounit.

Lokomotywy te nazywane są potocznie wśród kolejarzy i miłośników kolei Ludmiłami.




Powitanie nowego roku 2020



17 listopada 2019

EU44-005 Niepodległa (Skala H0)

EU44 to wielosystemowa lokomotywa elektryczna produkowana przez zakłady Siemens AG znana jako Eurosprinter. Jest lokomotywą cztero systemową (3 kV DC; 1,5 kV DC; 15 kV AC 16,7 Hz; 25 kV AC 50 Hz) i tym samym, może poruszać się po torach całej Europy.

Przewoźnik ICC włączył się poprzez okolicznościowe zdobienie pociągów w obchody stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości.

Na czole lokomotywy logo jest symbolem krajowych i zagranicznych obchodów stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości. Inspirowane jest listem Józefa Piłsudskiego. Spośród jego rękopisów wybrano fragmenty, zawierające słowa „niepodległa” i „niepodległość”. Wyrazy te zostały następnie poddane obróbce cyfrowej i po konsultacji z grafologiem udało się uzyskać unikatowy, cyfrowo odświeżony, stworzony ręką marszałka Piłsudskiego znak słowno-graficzny „niepodległa”. Dzięki temu, logo jest połączeniem teraźniejszości z przeszłością. Krój pisma inspirowany jest oryginalną typografią z dokumentów z początku XX w., a poddany został obróbce cyfrowej w wieku XXI.

Z boku lokomotywy grafika ukazuje różnych Polaków z całego kraju, od morza do gór, od dzieci do emerytów, którzy na swój sposób cieszą się z odzyskanej wolności.





17 października 2019

ET41-171 (Skala H0)

ET41 - dwuczłonowa lokomotywa elektryczna towarowa produkowana w latach 1977–1983 w zakładach HCP w Poznaniu w liczbie 200 sztuk. Żargonowo nazywana "Jamnikiem".

Lokomotywa ET41 oparta jest na projekcie elektrowozu EU07 przy wprowadzeniu zmian konstrukcyjnych. Może prowadzić wyjątkowo ciężkie pociągi towarowe o masie do 4000 ton z prędkością 70 km/h.






13 października 2019

ET22-243 (Skala H0)

ET-22 ciężka towarowa lokomotywa elektryczna produkowana w latach 1969–1989 w zakładach Pafawag we Wrocławiu. Łącznie wybudowano 1184 sztuki dla Polskich Kolei Państwowych oraz 23 egzemplarze dla marokańskiego przewoźnika ONCF. Lokomotywy te są eksploatowane w Polsce przez PKP Cargo i przewoźników prywatnych.

W latach 1956–1960 elektryfikowano około 100 km linii kolejowych rocznie, a od 1961 ponad dwukrotnie więcej. Wzrost tempa elektryfikacji w połączeniu ze wzrostem przewozów towarowych spowodował brak lokomotyw elektrycznych do ruchu towarowego. W związku z tym rozpoczęto prace nad nowym modelem.

W 1964 Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego, na podstawie wytycznych Centralnego Zarządu Trakcji Ministerstwa Komunikacji oraz założeń autorstwa Centralnego Ośrodka Badań i Rozwoju Techniki Kolejnictwa, zaczęło opracowywać dokumentację nowego elektrowozu sześcioosiowego. Podstawowym zadaniem było wykorzystanie zunifikowanego wyposażenia lokomotywy typu 4E oraz tych samych silników trakcyjnych i układów napędowych. PKP były zainteresowane elektrowozem czysto towarowym, projektanci natomiast byli za pozostawieniem charakterystyki uniwersalnej i przewidzieli dla nowego modelu oznaczenie serii EU22.

Prace nad lokomotywą, której pierwotnie nadano oznaczenie typu 7E, trwały do 1966 i wówczas planowano, że prototyp zostanie wykonany w Pafawagu na przełomie lat 1967/1968. Ostatecznie pierwsze dwa pojazdy, których typ w międzyczasie wraz ze zmianą zasad zmieniono na 201E, powstały pod koniec 1969 i zostały przez PKP oznaczone ET22-001 i 002. Wbrew charakterystyce przydzielono im serię ET22 przewidzianą dla elektrowozów towarowych.






13 września 2019

SM42 (Skala H0)

Seria SM42 -  manewrowa lokomotywa spalinowa produkowana w zakładach Fablok w Chrzanowie w latach 1963–1992 oraz oferowana do 2013. W sumie wyprodukowano i dostarczono 1822 egzemplarze tego typu, w tym 1157 dla PKP. Lokomotywy SM42 są najpopularniejszą serią lokomotyw spalinowych w Polsce.

Lokomotywa zaprojektowana przez Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego z Poznania w latach 1958–1962, a następnie jej wykonanie zostało zlecone zakładom Fablok z Chrzanowa. Spalinowozy te skonstruowano z przeznaczeniem do ciężkich prac manewrowych, a także prowadzenia lekkich pociągów towarowych. Najważniejszym czynnikiem była jednak kwestia wyeliminowania parowozów z pracy manewrowej oraz zdolność do formowania cięższych składów dla nowo wprowadzanych ciężkich lokomotyw spalinowych serii ST43 i ST44 oraz elektrycznych ET21. SM42 to pierwsze krajowe lokomotywy spalinowe większej mocy.